ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ಲುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಛತ್ರಿ ಬಿಡಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಒದ್ದೆ. ಆದರೆ ಊರಿನವರು ಯಾರೂ ಓಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನೆಂಟರಲ್ಲ, ಮನೆಯವರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬರು.
ಹೊಳೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ
ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹೊಳೆಯ ದಡಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ನಡಿಗೆ. ದಾರಿಯ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ. ಮರಗಳ ಮೇಲಿಂದ ನೀರು ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೂ ತೋಟದೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಮಳೆ ಬರುತ್ತದಂತೆ. ಹೀಗೆ ಊರಿನವರೇ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ದೋಣಿಯವನ ಲೆಕ್ಕ
ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೋಣಿ. ಆಚೆ ದಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ ತಾನೇ? ಹಾಗಾಗಿ ದೋಣಿಯವನು ನೇರವಾಗಿ ಆಚೆ ಕಡೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ನೀರು ಹರಿಯುವ ಕಡೆಗೇ ದೋಣಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ಆಚೆ ದಡದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ, ನೀರಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ನಗುತ್ತಾನೆ. "ಹೊಳೆ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಆಡಿದರೆ ಸೋಲುವುದು ನಾವೇ."
ಕತ್ತಲಾಗುವ ಮುನ್ನ ಒಂದು ಚಹಾ
ಆಚೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಚಹಾ ಅಂಗಡಿ. ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಮೂರು ಜನ, ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಬಿಸಿ ಚಹಾ. ಮಾತು ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಅಡಿಕೆಯ ಬೆಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಮಳೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗೆ ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ
- ಕೊನೆಯ ದೋಣಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಂತ ಮೊದಲೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ.
- ಹೊಳೆಯ ದಡದ ಕಲ್ಲುಗಳು ಜಾರುತ್ತವೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಿ.
- ಮೊಬೈಲನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.
ವಾಪಸ್ ಬಸ್ ಹತ್ತುವಾಗ ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸಲ ಛತ್ರಿ ಬಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಬರಹದ ಊರು ಒಂದೇ ಊರಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಊರುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಈ ತಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆದದ್ದು.