ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಗೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಬೆರಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ಓಡಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸುದ್ದಿ, ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ, ಮತ್ತೊಂದು ಸುದ್ದಿ. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆದ ಮೇಲೆ ಏನು ಓದಿದ್ದು ಅಂತ ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ? ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದು ಎರಡೋ ಮೂರೋ ತಲೆಬರಹ. ಅಷ್ಟೇ.
ಇದು ನಿಮ್ಮೊಬ್ಬರದೇ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬೇಗ ಮುಗಿಯುವ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಚಿಕ್ಕ ಸಾಲು, ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರ, ಕೆಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಲಿಂಕ್. ಓದುವವರು ಎಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲಬಾರದು. ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅಷ್ಟೇ.
ಹಾಗಾದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದಿದರೆ ನಮಗೇನು ಸಿಗುತ್ತದೆ?
ಎರಡನೇ ಸಲ ಓದಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಸಾಲು
ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಮೊದಲ ಸಲ ಸುಮ್ಮನೆ ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಎರಡನೇ ಸಲ ಓದಿದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತವೆ. ಬರೆದವರು ಅದೇ ಪದವನ್ನು ಯಾಕೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು? ಆ ವಾಕ್ಯ ಅಲ್ಲೇ ಯಾಕೆ ಮುಗಿಯಿತು? ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದಿದಾಗ ಮಾತ್ರ.
ಊಟದ ಕಥೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಹಸಿವಾಗಿದೆ ಅಂತ ಗಬಗಬನೆ ತಿಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ರುಚಿ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಒಂದೊಂದು ತುತ್ತನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ತಿಂದರೆ? ಸಾರಿಗೆ ಹುಣಸೆಹುಳಿ ಎಷ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ, ಬೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅಂಕ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಗ ಓದುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆ, ಪಾಠ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಬಿಡುವಿನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಯಾರೂ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಗಡಿಯಾರ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿಲ್ಲ ತಾನೇ? ಒಂದು ಪುಟಕ್ಕೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಬೇಕಾದರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.
ಪರದೆಯೂ ಜೊತೆ ಕೊಡಬಲ್ಲದು
ಹಾಗಂತ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಓದುವುದೇ ತಪ್ಪಾ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರ ಸಾಕಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿದ್ದರೆ, ಸಾಲು ತುಂಬಾ ಉದ್ದವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಮಿನುಗದಿದ್ದರೆ, ಪರದೆಯ ಮೇಲೂ ಪುಸ್ತಕದಷ್ಟೇ ಆರಾಮವಾಗಿ ಓದಬಹುದು. ಈ ಪುಟವನ್ನೇ ನೋಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದು ಓದುವುದು ಮಾತ್ರ.
ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ್ದು ಒಂದೇ
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದುವುದು ಅಂದರೆ ಕಡಿಮೆ ಓದುವುದಲ್ಲ. ಓದಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಹಾಗೆ ಓದುವುದು.
ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪುಟ ಓದಿ. ನಿಧಾನವಾಗಿ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾರನ್ನು ಸವಿದ ಹಾಗೆ.